Is het toegestaan om abortus te plegen?

Bismi Allaahi Ar-Rahmaani Ar-Rahiem (In de naam van Allaah, de Erbarmer, de Meest Barmhartige).
Alle lof komt Allaah toe, vrede en zegeningen zij met de Boodschapper van Allaah, zijn familieleden, zijn metgezellen en degenen die zijn leiding volgen.

Indien een abortus plaatsvindt nadat de ziel is ingeblazen (de bezieling), zijn de islamitische rechtsgeleerden unaniem van oordeel dat dit verboden is. Zij beschouwen dit als doding en hebben hiervoor boetedoening (Kaffarah) en bloedgeld (Diya) verplicht gesteld. Over dit oordeel bestaat geen bekend meningsverschil. Indien een abortus plaatsvindt vóór de bezieling, verschillen de rechtsgeleerden van mening over het oordeel. Sommigen beschouwen dit als afkeurenswaardig (Makroeh) vóór veertig dagen, anderen pas na veertig dagen, terwijl weer anderen van oordeel zijn dat het verboden is, zelfs vóór veertig dagen.

De volgende vraag werd aan Sheych Ibn Baaz gesteld: “Wat is het oordeel over abortus in de Islaam? En is het toegestaan binnen een bepaalde periode?”

De Sheych antwoordde: “Abortus is een zeer ernstige aangelegenheid en kent verschillende situaties:

• Als de abortus binnen de eerste veertig dagen van de zwangerschap plaatsvindt, dan is er meer ruimte. Indien er een noodzaak bestaat voor abortus, bijvoorbeeld omdat de moeder kleine kinderen heeft die zij verzorgt en de zwangerschap haar zwaar valt, of omdat zij ziek is en de zwangerschap haar veel moeite kost, dan is het toegestaan de zwangerschap binnen de eerste veertig dagen af te breken."
• Maar in de tweede periode van veertig dagen (wanneer het een bloedklonter is) en de derde periode van veertig dagen (wanneer het een stuk vlees is), wordt de zaak ernstiger. Het is dan niet toegestaan de zwangerschap af te breken, behalve wanneer er een zeer zwaarwegende reden bestaat, zoals een ernstige ziekte waarbij een specialist vaststelt dat het voortzetten van de zwangerschap schadelijk is voor de moeder. In dat geval is abortus toegestaan wanneer er gevreesd wordt voor ernstige schade.

Wat betreft de periode na het inblazen van de ziel, dat wil zeggen na de vierde maand, is het absoluut niet toegestaan de zwangerschap af te breken. Integendeel, zij behoort geduldig te zijn en de zwangerschap voort te zetten totdat zij, als Allaah het wil, bevalt.

Een uitzondering hierop bestaat wanneer twee of meer betrouwbare en gespecialiseerde artsen vaststellen dat het voortzetten van de zwangerschap tot het overlijden van de moeder zal leiden en dat de aanwezigheid van de foetus daarvan de directe oorzaak is. In dat geval is het toegestaan de foetus te verwijderen om haar leven te redden, aangezien haar leven voorrang heeft. Dit oordeel geldt uitsluitend in situaties van uiterste noodzaak, op voorwaarde dat twee of meer betrouwbare artsen bevestigen dat het voortzetten van de zwangerschap de moeder ernstig schaadt en dat zij gevaar loopt te overlijden indien de zwangerschap wordt voortgezet. Hetzelfde geldt wanneer de foetus ernstig misvormd is en het voortzetten van de zwangerschap de moeder schaadt, waardoor haar leven in gevaar komt. Indien twee of meer betrouwbare en gespecialiseerde artsen vaststellen dat het voortzetten van de zwangerschap vanwege ernstige afwijkingen bij de foetus een reëel risico op overlijden voor de moeder met zich meebrengt, dan is ingrijpen toegestaan op grond van noodzaak." Einde citaat, bron.

De geleerden va het permanente comité voor Fataawaa zeiden:
"Het uitgangspunt met betrekking tot de zwangerschap van een vrouw is dat het niet is toegestaan deze in welke fase dan ook af te breken, behalve wanneer daarvoor een geldige islamitische reden bestaat. Als de zwangerschap zich nog in het stadium van een Notfah (zaad- of bevruchtingsfase) bevindt, dat wil zeggen veertig dagen of minder, en het afbreken ervan een religieus belang dient of een te verwachten schade voor de moeder afwendt, dan is het in dat geval toegestaan de zwangerschap af te breken. Hieronder vallen echter niet: de vrees voor de moeite van het opvoeden van kinderen, het onvermogen om in hun onderhoud te voorzien of hen op te voeden, de wens zich te beperken tot een bepaald aantal kinderen, en soortgelijke motieven die niet als geldige religieuze redenen worden beschouwd. Maar wanneer de zwangerschap langer dan veertig dagen heeft geduurd, is het verboden haar af te breken. Dat komt doordat de zwangerschap na veertig dagen het stadium van een ‘Alaqah (vastgehechte klomp) bereikt, hetgeen het begin vormt van de schepping van de mens. Het is dan niet toegestaan de zwangerschap af te breken nadat dit stadium is bereikt, behalve wanneer een betrouwbare medische commissie vaststelt dat het voortzetten van de zwangerschap een gevaar vormt voor het leven van de moeder en men vreest dat zij zal overlijden indien de zwangerschap wordt voortgezet”. Einde citaat, bron: Het permanente comité voor Fataawaa 21/450.

En Allaah de Verhevene weet het beste.